การที่เราคิดถึงใครสักคนหนึ่ง มันอาจจะทำให้เราทรมานไปหน่อย เพราะเอาแต่มองสถาที่เดิมๆ ชอบทำอะไรแปลกๆเวลาไม่เจอหน้า เพ้อโน้นเพ้อนี่ไปเรื่อย ชอบทำแบบที่เค้าชอบทำ ชอบยิ้มคนเดียวเวลาคิดถึงเค้า มันเหมือนติดเป็นนิสัยไปแล้ว ถายในระยะเวลา 9 เดือน เกือบ 1 ปี ที่คอยแอบมอง เพียงแค่อยากเห็นเค้ายิ้ม หัวเราะ แต่มันก็น่ารักในสายตาเรา แม้หลายคนจะมองว่าน่ารักตรงไหนแต่สำหรับเราแล้วไม่ว่าเค้าจะดูเป็นยังไง เราก็ว่าเค้าน่ารักสำหรับเราอยู่ดี. Miss you. T. ตลอดไป.
"ซูจี อย่าทิ้งผมไปเลยนะ "
ตอนนี้ผมเหมือนคนจะขาดใจคาบมาเฟียใจร้ายที่ทุกคนรู้จักไม่เหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียวเพราะว่าผู้หญิงที่ผมรักและพร้อมที่จะแต่งงานด้วยกำลังจะทิ้งผมไปแบบไม่ใยดี
" ไม่ฉันเบื่อคนอย่างคุณจริงๆ ถ้าฉันยังอยู่กับคุณ ยังไงสักวันหนึ่งฉันก็ต้องตายเพราะสิ่งที่คุณเป็นอยู่ตอนนี้ไง มาเพีย "
เธอพูดขณะที่ผมกอดเธอจากด้านหลังและพยายามรั้งเธอไว้ไม่ให้เธอไป ผมจะไม่ยอมปล่อยเธอไปแน่นอน ไม่มีวัน....
" ไม่ผมจะไม่ปล่อยคุณไปเด็ดขาดผมรักคุณผมไม่ยอมแน่ๆ "
ผมพูดอยู่อย่างนั้นและไม่ยอมปล่อยเธอไป
" หึ ไม่ฉันมีคนใหม่แล้ว แล้วเขาก็ดีกว่าคุณด้วยและที่แน่ๆ เขาไม่ได้เป็นมาเฟียเหมือนคุณ "
เธอพูดทุกอย่างที่ผมอยากรู้มาโดยตลอด ที่แท้เธอก็มีผู้ชายคนใหม่นี่เองตลอดเวลาหลังๆนี้มาเธอถึงทำเหมือนรักเกียจผมเพราะแบบนี้สินะ หึ! มันเป็นใครผมจะฆ่ามัน
" มันเป็นใครบอกมาเดี๋ยวนี้นะ ว่ามันเป็นใคร "
ผมถามเธอเพราะผมอยากรู้ว่ามันเป็นใครถึงผมจะเป็นมาเฟียแต่ผมก็รักเธอมากและก็ปกป้องเธอได้ แต่ผู้ชายคนนั้นมันเป็นใครกันถึงกล้ามาแย่งคนที่ผมรักได้
" ไม่จำเป็น ปล่อยฉันไปซักที "
สุดท้ายผมก็ต้องยอมปล่อยเธอไป หึ! ได้แล้วเราจะได้เห็นดีกันไอ้ผู้ชายคนนั้น มันไม่ตายดีแน่ คอยดู.....
1 ปี ผ่านไป (ไวเกินนน!)
หน้าร.ร. JYP high school
" บีบี เร็วๆ หน่อยสิฉันอยากกลับบ้านจะแย่อยู่แล้วนะเนี้ย "
ตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว ชีวอนตะโกนเรียกเพื่อนตัวเล็กแสนชักช้าของเขาตัวเองอยู่บริเวณประตูทางออกของโรงเรียนเพื่อที่จะกลับบ้านไปพร้อมกัน
" มาแล้วๆกลัวบ้านหนีหรือไงกัน ชีวอน "
ฉันพูดขณะที่กำลังเดินออกมาจากมายืนเทียบข้างกับเพื่อนจอมขี้บ่นของฉันนี้แหละ เพราะทุกๆวันเราจะกลับบ้านพร้อมกันแต่สิ่งที่ทำให้ ฮันบยอลหรือบีบี คนนี้ไม่มีวันลืมก็เพราะ ........
ฮันบอล! เสียงเด็กน้อยหน้าตาหน้ารักกำลังเรียกเพื่อนของตนที่ไม่ยอมออกจากบ้านมาเล่นกับตนเหมือนกับทุกๆวัน และมันก็แปลกมากๆด้วยเพราะทุกๆวัน ฮันบยอลและชีวอนมักจะเล่นด้วยกันตามประสาเด็กๆแต่วันนี้ชีวอนกับไม่มีเพื่อนอย่าง ฮันบยอลมาเล่นด้วย ฮันบยอล! ฮันบยอล...อยู่บ้านหรือเปล่า และไม่นานเกินรอเพื่อนของเขาก็ออกมาเปิดประตูพร้อมพูดว่า "กลับไปเถอะชีวอนฐานะเราต่างกันเกินไปต่อไปนี้เราคงไปเล่นด้วยกันไม่ได้แล้วหละ เราขอโทษนะชีวอน "
" ทำไมอ่ะ ทำไมเราจะเล่นด้วยกันไม่ได้หละ เล่นได้สิกลับมาเล่นกับเราเหมือนเดิมเถอะนะ ขอร้องหละนะ
" เออ... คือ... ว่า "
" ( ?!..... ) เล่นได้จ๊ะอาไม่ว่าอะไรหรอก"
" คุณแม่! "
แม่ของชีวอนหรอเนี้ยทำไมแลใจดีจังไม่เหมือนที่ป้าบอกเลยว่าใจร้ายน่ะ แปลกเหอะ
" อาขอคุยกับหนูหน่อยได้ไหมจ๊ะ "
" ดะ..ได้ค่ะ "
ทำไมคุณแม่ของชีวอนใจดีจังเลยนะ แล้วทำไมเราถึงไม่รู้จักคุณแม่ของตัวเองบ้างเลยหละ ถ้าหาคุณแม่เจอคุณแม่จะต้องใจดีแบบคุณแม่ของชีวอนแน่ๆเลย ( ยิ้ม )
" หนูจ๊ะ หนูเป็นคนทำให้ลูกสาวตัวแสบของอาเป็นเด็กดีไม่ดื้อไม่ซนคอยมาเล่นกับลูกของอา ตอนอาไม่อยู่ใช่ไหมจ๊ะ หืม.... "
คุณแม่ของชีวอนเอ่อพูดขึ้นมาขณะที่เรานั่งลงที่เก้าอี้ในสวนสาธารณะ
" ค่ะ ตอนแรกชีวอนไม่ค่อยอยากมาเล่นกับบีเท่าไรแต่พอได้เล่นด้วยกัน เราสองคนก็เลยสนิทกันแล้วก็เล่นด้วยกันค่ะ "
" อืม อย่างนี้นี่เองสินะ ที่แท้ลูกสาวแม่ก็อยากมีเพื่อนเล่นนี่เอง ขอบใจมากๆนะจ๊ะที่ยอมมาเล่นกับลูกของอาทั้งๆ ที่ลูกของอาก็ดื้อมากๆ จนไม่มีใครอยากเล่นด้วยเลย "
" คุณแม่อ่า ไม่ใช่ซะหน่อย "
" ค่ะ " ฉันตอบสั้นๆ
" อ้อ! แล้วก็เรื่องที่หนูพูดก่อนหน้านี้ เรื่องที่ฐานะหนูกับชีวอนต่างกัน ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่ หนูสองคนยังเล่นด้วยกันได้เหมือนเดิมนะจ๊ะอาไม่ว่าหรอกนะ อาเชื่อว่าถึงฐานะเราจะต่างกันหนูสองคนก็ยังเป็นเพื่อนกันได้นี่นะ อาไม่สนเรื่องฐานะหรอกจ๊ะ "
" จริงๆนะค่ะ ขอบคุณค่ะ "
" จ๊ะงั้นอาไม่กวนแล้วนะ ชีวอนแม่ไปทำกับข้าวก่อนนะ บายจ๊ะ "
" ค่ะ " ใจดีจังเลย ยิ้ม.......
ระหว่างทางเดินกลับบ้านอยู่ๆชีวอนก็ตะโกนขึ้นข้างๆหูของฉัน แก้วหูฉันพังหมดแล้วเนี้ยยัยชีวอนบ้านี่...
"บีบี! คิดอะไรอยู่นะ เหม่อจังเลยนะ "
" โอ้ย! นี่ชีวอนอยู่ใกล้กันแค่นี้จะตะโกนทำไม ห๊ะ! ยัยเพื่อนบ้านี่! "
ฉันพูดเอ็ดชีวอนนิดหน่อยอยู่ใกล้กันแค่นี่ตะโกนเพื่อ...
" เอาก็แกเอาแต่เหม่ออ่าฉันเรียกแกเป็นร้อยรอบแล้วมั้งเนี้ย "
"เว่อร์....ไปแล้วน่าชีวอน ฉันกำลังคิดเรื่องตอนเด็กๆก่อนที่เราจะได้เป็นเพื่อน กันน่ะ คุณแม่ของเธอนี่ใจดีจังนะ น่าอิจฉาจังเลย ทำไมฉันถึงไม่มีคุณแม่ที่แสนดีแบบเธอบ้างนะแค่จะรู้จักฉันยังไม่มีสิทธิ์เลย "
" บ้าน่า... อย่าคิดมากสิแม่ของเธอเขาอาจมีเหตุผลที่ต้องฝากเธอไว้กับป้าเธอก็ได้นะ เชื่อฉันสิ "
" อืม ขอบใจมากนะ เข้าบ้านเถอะเย็นแล้ว บายนะ "
ฉันบ๊าย บาย ชีวอนเพื่อเป็นการลาเพราะถึงบ้านชีวอนแล้ว
" โอเค พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียนนะ "
หลังจากส่งชีวอนแล้วบีบีคนนี้ก็ต้องเดินไปอีกสองบ้านถึงจะ ถึงบ้านของฉัน ถึงแม้มันจะอยู่ถัดมาแค่บ้านสองหลังระหว่างบ้านฉันกับชีวอนมันก็ดูไกลเกินไปสำหรับคนอย่างฉันอยู่ดีนี่นะ
" เฮ้ย! ...... "
และใช้เวลาไม่นานก็มาถึงบ้านฉัน แต่วันนี้มันแปลกๆไป ทำไมน่ะหรอก็บ้านฉันเหมือนบ้านผีสิงยังไงยังงั้นเลยน่ะสิบ้านปิดสนิทแถมไฟในบ้านก็ไม่ถูกเปิดเหมือนกับทุกๆวันด้วย เกิดอะไรขึ้นกันนะเพราะปกติถึงฉันจะกลับบ้านมาดึกแค่ไหนไฟก็จะต้องเปิดอยู่ แต่วันนี้มันมืดสนิทเลยแหะ หรือว่าพี่ฮันกับป้าไปทำธุระ แต่ถ้าเขาสองคนไปทำธุระก็น่าจะโทรบอกกันก่อนสิ มันแปลกมากลองโทรหาพี่ฮันดูดีกว่า
" ตื้ด ~ ~ " เสียงการโทรออกของโทรศัพท์มือถือ
ทำไม! ไม่รับสักทีนะ (คิดในใจ)
ลองเข้าไปดูในบ้านดีกว่า มันต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆเลย
" ป้าค่ะ พี่ฮัน บีกลับมาแล้วค่ะ "
เงียบ! ทำไมมันเงียบแบบนี้หละลองเรียกใหม่ดีกว่าขณะเรียกก็ควานหาสวิตส์ไฟไปด้วย
อยู่ไหนนะ สวิตส์ๆ....
" ป้าค่ะ พี่ฮันมีใครอยู่ในบ้านหรือป่าว "
อ๊ะ! เจอสักที ฟรึบ!
" โอ้ะ! กรื๊ด ~~ อะ... อะไรเนี้ย พะ...พวกนายเป็นใคร ขะ...เข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง แล้วป้ากับพี่ฮันอยู่ที่ไหน บอกมานะ!"
(!?).... " สวัสดี ฮันบยอล "
เอ๊ะ! นั่นใครน่ะแล้วเขารู้ชื่อฉันได้ยังไงกัน
" ดะ...เดี๋ยวนะ นายเป็นใครแล้วรู้ชื่อฉันได้ยังไง "
" หึ ไม่สำคัญหรอก เฮ้ยไปเอาตัวสองคนนั้นออกมา สิ "
เขาหันไปพูดกับลูกน้องของเขาที่ยืนอยู่ด้านหลัง (เอ่อลืมบอกไปมีชายชุดดำเต็มบ้านเลยไม่รู้จะขนกันมาทำไมเยอะแยะก็ไม่รู้
เหอะๆ มาเข้าเรื่อกันดีกว่านะ........)
" ครับบอส "
แล้วไม่นานฉันก็ได้เจอป้าและพี่ชายของฉันในสภาพที่ป้าโดนซ้อมนิดหน่อยแต่พี่ฮันโดนหนักอยู่เหมือนกัน ทำไมกัน! ทำไมจะต้องทำกันถึงขนาดนี้ด้วย
" ป้าค่ะ พี่ฮัน อ๊ะ! พวกนายมาจับตัวฉันไว้ทำไม ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ปล่อยสิ! ปล่อยนะ "
อยู่ดีๆตอนที่ฉันกำลังจะวิ่งไปหาป้ากับพี่ฮันก็มีผู้ชายชุดดำสองคนมาจับตัวฉันเอาไว้ไม่ให้วิ่งไปหาป้ากับพี่ของฉันได้ นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ กล้าดียังไงมาจับฉันไมให้ฉันไปหาพวกเขาได้น่ะ
" ปล่อยนะ! นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะมีสิทธิ์อะไรมาสั่งลูกน้องของนายให้มาจับฉันไว้แบบนี้น่ะห๊ะ "
ฉันตะโกนใส่หน้าเขาที่เขากล้ามาทำแบบนี้นี่มันบ้านฉันนะ ฉันมีสิทธิ์ไม่ใช่เขาซะหน่อย
" หึ เธอก็ลองถามพี่ชายเธอดูสิว่ามันเคยทำอะไรกับฉันไว้ "
เขาพูดขณะที่ก้าวเท้าเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน แล้วเสยคางฉันขึ้นเล็กน้อยและออกแรงบีบเบาๆ
" พะ...พี่ฮัน นี่มันเรื่องอะไรกัน "
ฉันถามพี่ฮันเพราะอยากรู้เหมือนกันว่ามันเรื่องอะไรกันแน่
" มันไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ ปล่อยน้องกูเดี๋ยวนี้นะ แล้วก็เอามือสกปรกของแกออกจากหน้าน้องกูด้วย ไอ้ชีอุน "
พี่ฮันพูดกับฉันเสร็จก็หันกลับไปพูดกับผู้ชายที่ยืนจับคางฉันอยู่เพื่อให้เขาปล่อยมือออกไปซะ
" นี่นะหรอน้องสาวแก อืม หน้าตาน่ารักดีนี่ ฉันว่าฉันมีเรื่องสนุกๆ ทำแล้วสิ "
เขาเอามีมาลูบหน้าฉันไปมาแล้วก็หันไปพูดกับพี่ฮันต่อ
" ไม่โว้ย! เรื่องสนุกอะไรของแก อย่าคิดมายุ่งกับน้องสาวกูเด็ดขาดนะเว้ย! "
พี่ฮันพูดตะโกนกลับมาหลังจากที่ผู้ชายร่างสูงตรงหน้าฉันพูดจบ
" ขอโทษทีว่ะ หึหึ "
เขาหัวเราะในขณะที่เขาพูดจบแล้วก็หันกลับไปพูดกับลูกน้องของเขาต่อ
" เฮ้ย! จับตัวผู้หญิงไป ส่วนที่เหลือก็ ปล่อยไว้นี่หละและจำเอาไว้สิ่งที่มึงทำไว้กูกับน้องมึงจะเป็นคนรับแต่เพียงคนเดียวเท่านั้น จำไว้.... "
จากนั้นชายร่างสูงในชุดสูดสีดำสนิทผูกเนคไท้สีดำกับกางเกงสเลดสีดำสนิทและร้องเท้าหนังคู่หรูก็เดินออกมาจากบ้านปูนเก่าๆ เพื่อมาขึ้นรถลีมูลซีนคันหรูพร้อมกับของเล่นชิ้นใหม่ที่พึ่งได้มา
" ไม่นะ ปล่อยฉันสิ ปล่อย พี่ฮัน ป้าค่ะ ช่วยบีด้วยบีกลัว ฮือๆ ปล่อยนะ ช่วยด้วยค่ะ ฮือๆ บีไม่อยากไปนะ ปล่อย~ ~ ~ "
ฉันร้องไห้อยู่อย่างนั้นแต่ถึงยังไงพี่ฮันกับป้าก็ช่วยอะไรฉันไม่ได้เลยเพราะลูกน้องของเขาจับตัวพี่ฮันเอาไว้และขู่จะฆ่าฉันต่อหน้าต่อตาเขาสองคน สุดท้ายฉันก็โดนยัดเข้ามาในรถจนได้ หมดทางหนีแล้วสิเรา
มีอะไรส่งสัยถามได้ในไลน์ของเรานะทักบอกมาถ้าว่างเดี๋ยวตอบกลับเค ㅅㅇㅅ
" จอง ชีอุน "
เพราะพี่ของเธอทำให้คนที่ฉันรักต้องทิ้งฉันไป เพราะฉะนั้นฉันจะทำให้เธอเจ็บปวดเหมือนที่ฉันโดน เหมือนคนที่ไม่มีค่าอะไรอีกเลย พี่ชายเธอจะรู้ว่าสิ่งที่มันทำส่งผลให้คนที่มันรักต้องเป็นแบบนี้ จำไว้........
" คิม ฮันบยอล " ชื่อเล่น ( บีบี )
ฮือๆ.... บีขอโทษบีไม่รู้ว่าพี่ชายของบีไปทำอะไรให้คุณแต่ขอหละคุณชีอุนอย่าทำอะไรพี่ของบีเลยนะทำบีแทนก็ได้อย่าทำพี่ชายของบีพี่ของบีไม่ผิด บีขอ นะ..........
Intor ตัวละคร
" จอง ชีอุน "
เป็นมาเฟียทีมีอิทธิพลมากในประเทศเกาหลี " แห่งแก๊ง หมู่หลาน " ทำธุรกิจเกี่ยวกับการส่งสินค้าส่งออก เจ้าของฟ้างสรรพสินค้า และธุรกิจอื่นๆอีกมากมาย
นิสัย: หล่อ รวย ใจร้อน เลวนิดๆ เอาจริงเอาจังกับทุกเรื่อง โดยเฉพาะเรื่อง.........
" คิม ฮันบยอล "
เป็นเด็กมัธยมปลายน่าตาน่ารัก ฐานะทางบ้านไม่ค่อยดีแยู่กับป้าและพี่ชายอีกหนึ่งคน ติดหนี้มาเฟียที่ชื่อ.....
นิสัย: เงียบๆ (ถ้าอยู่กับคนที่ไม่สนิท) ร่าเริงเข้ากับคนอื่นง่าย ไม่ค่อยยอมใคร เป็นคนยิ้มง่าย แต่เธอ........
" มิน ชีวอน "
เป็นเจ้าของร้านกาแฟหน้าร.ร. มัธยมปลาย JYP high school มีแฟนแล้วหวงแฟนมากกก ชื่อ.........
นิสัย: สวย นิสัยดี ร่าเริง เป็นกันเอง แต่ปากจัดสุดๆ ไม่ค่อยยอมใคร
" ชิน ยอนอู "
เป็นมาเฟียนักธุรกิจขนส่งทางเรือ เป็นเพื่อของ " จอง ชีอุน " มีแฟนแล้ว รักแฟนมาก ชื่อ.......
นิสัย: หล่อ รวย โหดนิดๆ แต่ติดนิดเดียวกลัวแฟนที่หนึ่ง
" วอน ชานอู "
เป็นเจ้าของจิวเวอรี่รายใหญ่ในเกาหลี เป็นเพื่อนกับ "จอง ชีอุน"และ "ชิน ยอนอู"
นิสัย: รูปหล่อพ่อรวย เจ้าชู้นิดๆ ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า เชื่อว่ารักแท้ไม่มีอยู่จริง.....
" ปาร์ค มินยอง "
เป็นเพื่อนของ คิม ฮันบยอลและมิน ชีวอน
เพื่อนที่ ร.ร. มัธยมปลาย JYP high school
นิสัย: สวย น่ารัก ขี้อ้อน เงียบๆ มีเหตุผล
" ความรักครั้งนี้จะเป็นยังไงต้องติดตาม "
" ไม่สนุกหรืองงบอกได้นะ "
อย่าลืมคอมเม้นด้วยนะ .........
.....ความรัก บางครั้งบางคนต้องการแบบนั้นแบบนี้โดยไม่คำนึงว่าบางสิ่งเหล่าเราอาจจะสูญเสียมันไปวันไหนก็ได้ บางคนต้องการความรักเพราะอยากรู้ว่ามันเป็นยังไงโดยไม่ได้สนใจว่าถ้าวันหนึ่งเราทิ้งความรักนั้นไปคนที่เขาคิดว่าเรามีความรักที่แท้จริงกับเขาแล้วเขามอบความรักให้เรามาแล้วแต่เรากับโยนมันทิ้งไปเป็นเราเองต่างหากที่..... " ไม่รู้จักความรักที่แท้จริง "
